In mijn eerdere artikel ‘Het is de waarheid’ schreef ik over de vrijspraak in de zaak rondom Marco Borsato en over het mediacircus dat zich daar jarenlang omheen vormde. Over hoe publieke oordelen vaak sneller zijn dan juridische conclusies, en hoe dat iets kapot kan maken in het gesprek over seksueel grensoverschrijdend gedrag.

Wat ik toen nog niet expliciet benoemde, is hoe eenzaam zo’n proces is. En hoe die eenzaamheid niet stopt bij een uitspraak. Niet voor degene die aangifte deed. Niet voor degene die werd beschuldigd. En ook niet voor de mensen eromheen.

Over spreken, twijfels en nergens écht landen

Voor iemand die aangifte doet in een zaak als deze verandert alles. Niet alleen omdat er een juridisch proces volgt, maar ook omdat een persoonlijk verhaal publiek wordt. Herinneringen worden onderzocht, woorden gewogen, details uitvergroot. Dat gebeurt in de hoop op helderheid, op erkenning — of simpelweg op een antwoord.

Maar wanneer een zaak eindigt in vrijspraak, blijft er iets open. Juridisch is er duidelijkheid: onvoldoende bewijs. Menselijk gezien is die duidelijkheid er vaak niet. Een uitspraak zegt niets over hoe iemand iets heeft beleefd, alleen over wat vast te stellen is binnen het recht.

Dat verschil kan eenzaam voelen. Niet omdat de rechter “ongelijk” zou hebben, maar omdat ervaring en bewijs niet altijd samenvallen. De twijfel die ontstaat — bij de buitenwereld, maar ook bij jezelf — is misschien wel het zwaarste om te dragen. Niet weten wat jouw verhaal waard is in een wereld die om zekerheden vraagt.

Veel mensen die ooit seksueel grensoverschrijdend gedrag hebben meegemaakt, herkennen dat spanningsveld. Niet specifiek deze zaak, maar het mechanisme erachter. Het besef dat spreken je niet per definitie verlichting brengt. Het kan ook leiden tot meer vragen.

Vrijgesproken, maar niet vrij zijn

Tegelijkertijd is vrijspraak geen terugkeer naar het oude leven. Voor degene die beschuldigd werd, is het juridische einde geen emotioneel of maatschappelijk herstel. Jaren van verdenking, media-aandacht en publieke opinie laten sporen na die niet verdwijnen met vrijspraak.

Ook hier ontstaat een eenzaamheid die weinig wordt benoemd. Niet omdat die gelijk staat aan het mogelijke leed van een slachtoffer, maar omdat het laat zien hoe destructief publieke processen kunnen zijn. Vrijspraak betekent juridisch onschuldig,

maar in het publieke bewustzijn blijft vaak iets hangen: twijfel, argwaan, verdeeldheid.

Zo moet ook de beschuldigde zich verhouden tot een verhaal dat groter is geworden dan hijzelf. Waarin hij geen regie had, maar wel de gevolgen draagt.

Het dragen van nabijheid

En dan zijn er de naasten. Aan beide kanten. Familie, partners, vrienden — zij bewegen zich vaak in stilte, gevangen tussen loyaliteit en machteloosheid. Wat steun je? Wie geloof je? Wat zeg je — en tegen wie? Ook zij worden onderdeel van een verhaal dat ze niet kozen, maar dat wel hun leven raakt.

Hun eenzaamheid is misschien het meest onzichtbaar. Ze hebben geen stem in het debat, maar leven dagelijks met de impact ervan.

Als het gezegd is

Wat al deze posities met elkaar verbindt, is de stilte. Niet de stilte van geheimhouding, maar die van daarna. Wanneer het gezegd is en geoordeeld. Wanneer er niets meer hoeft — en juist daardoor alles voelbaar wordt.

In die stilte blijken alle betrokkenen een eigen, eenzaam proces te doorlopen. Het slachtoffer met vragen die niet verdwijnen, en met de gemiste erkenning die daar vaak onder ligt. De beschuldigde met een leven dat niet terugkeert naar hoe het was. De naasten, met eigen gedachten en machteloosheid. Niemand staat precies op dezelfde plek, en toch is er iets gedeeld: het alleen moeten dragen van wat niet meer publiek is, maar ook niet voorbij.

Wat blijft?

Seksueel grensoverschrijdend gedrag — of de beschuldiging daarvan — laat geen nette eindes achter. Het raakt aan vertrouwen, identiteit, relaties. En het laat zien hoe weinig ruimte er is voor alles wat niet zwart-wit is. De stilte na een zaak, het alleen dragen van vragen, de gemiste erkenning, dat alles blijft hangen en verbindt iedereen die erbij betrokken was. Misschien vraagt dat niet om snellere conclusies, maar om meer terughoudendheid. Om het besef dat niet alles wat juridisch helder is, ook menselijk afgerond voelt. En dat achter elke zaak mensen staan die na afloop verder moeten — vaak alleen, en vaak met meer vragen dan antwoorden.

Geschreven door Sarah Tulling

Sarah Tulling (1982) is afgestudeerd toegepast psycholoog en werkt als casemanager bij Centrum Seksueel Geweld (CSG) in West-Midden Brabant. Ze ondersteunt slachtoffers van seksueel geweld. Niet alleen vanuit haar vak, maar ook vanuit persoonlijke ervaring. In 2022 kwam haar boek ‘Waarom reed je door de polder?’ uit, waarin ze vertelt over haar eigen worstelingen als slachtoffer en hulpverlener, maar daarnaast hoop geeft op een leven na seksueel geweld. Sarah schrijft regelmatig voor Fabriek69 een artikel, blog, column of een gedicht  over actualiteit met betrekking tot seksueel grensoverschrijdend gedrag.